แรกเริ่มติมที บริถมที่ตั้งหมู่บ้านบัวใหญ่เป็นบำคงหิบรกทึบตัวยแมกไม้นานาชนิดและเต็มไปด้วยสัตว์บำที่ดุร้าย เช่น เสือช้างป่าควายป่า เป็นต้น จึงเป็นที่นิยมแสวงโชคล่าเนื้อของพวกพรานป่าจากทุกสารทิศอยู่มาวันหนึ่ง มีพรานเนื้อชื่อ " เส หรือ สี หรือซี" ชาวจังหวัดมหาสารคามได้พลัดหลง เข้ามาบริเวณบำลึกแห่งนี้เนี้เตินวกวนอยู่หลายวันจนเสบียงกรักเกือบจะหมด จึงได้พบเห็นสิ่งมหัศจรรรย์ 4 อย่าง คือ ต้นไม้ใหญ่ 3 ต้น อัน 5 ขวย ห้วยกลางโคก และโสกกลางดงไม้ใหญ่ 3 ต้น ได้แก่ไม้ยางขนาดใหญ่มาก ขนาด 2-3 คนโอบ และที่น่าอัศจรรย์อย่างยิ่งที่ทุกต้น มีก้อนหินศิลาแลงรูปทรงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ขวางอยู่ระหว่างคาคบทุกต้น มีอันหรือเบ้า 3 ขวย คำว่า " ขวย " เป็นคำภาษาถิ่นอีสาน ซึ่งมีลักษณะเป็นเนินดินคล้ายจอมปลวก พอขุดอันหรือเบ้าลงไปได้เจอปอน้ำอ่างหินอันศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่วัดประภาชัย บ้านนาคำน้อยในปัจจุบัน สำหรับโสกกลางตง คำว่า" โสก " เป็นภาษาถิ่นอิสาน หมายถึง การยุบหรือพังทะลายของตินเป็นหลุมลึกกว้าง ถ้าพังทลายต่อไปจะกลายเป็น

หนอง - ปึง ถ้าพังทลายตามแนวยาว จะกลายเป็นแม่น้ำลำธารซึ่งโสกกลางดงนี้ต่อมาได้กลายสภาพเป็นหนองบัวใหญ่ในปัจจุบัน